این منم که دیگه نمیتونم ....... 

به خداحافظی تلخ تو سوگند نشد

که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد

با چراغی همه جا گشتمو گشتم در شهر

هیچ کس! هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

باز بهونه واسه گريه كردن گيرم اومد

حسين تو كربلا تنها موند ولي من بين اين همه مردم تنهام......

يا مظلوم

وای به حالم

اگر که روزی

ديوار هم  نباشد

به ياد....

رو به ديوار می نشينم

و تا حد توان

فرياد می زنم

پژواک را می شنوم

که ديوار نیز

همراه من از درد می گويد

وای به حالم

اگر که روزی

ديوار هم  نباشد

سخت ترين تجربه بود بي تو تجربه كردن
تلخ ترين خاطره بود بي تو خاطره داشتن

كار هر روز دلم بود بعد تو گريه كردن
دل من يك آرزو داشت در كار تو زنده ماندن

قلب من در فكر آن بود با تو تا ابد تپيدن
ولي حال هيچ ندارم هدفي تا رسيدن

تن سردم را نيست چاره اي جز دست گرمت را گرفتن
و تو عاقبت شكستي دل تنگم را با اينطور رفتن

 خدایا در عجبم شگفتی دنیا را:یکی تازه داره دل میده یکی داره از عاشقی سیر میشه.یکی به جفتش میرسه اون یکی جفتشو طلاق میده.یکی واسه سیر شدن خدا خدا میکنه یکیشم انقدر میخوره یادش میره خدا رو صدا کنه.یکی به دنیا میاد اون یکی داره حلوا میده. یکی از بدبختی همش گریه میکنه اون یکی چشاش اصلا بارون ندیده.( من میگم یک با یک برابر نیست)!!!!!!    متن از خودمه

می نويسم از تو

شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني تو را با لهجه ي گل هاي نيلوفر صدا كردم.
تمام شب براي باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم.
پس ازِ يك جستجوي نقره اي در كوچه هاي آبي احساس تو را از بين گل هايي كه در تنهايي ام روييد با حسرت جدا كردم
و تو در پاسخ آبي ترين موج تمناي دلم گفتي دلم حيران و سرگردان چشماني ست رويايي
و من تنها براي ديدن زيبايي آن چشم تو را در دشتي از تنهايي وحسرت رها كردم
همين بود آخرين حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگينت حريم چشمهايم را به روي اشكي از جنس غروب ساكت و نارنجي خورشيد وا كردم
نمي دانم چرا رفتي؟
نمي دانم چرا ، شايد خطا كردم
و تو بي آن كه فكر غربت چشمان من باشي
نمي دانم كجا ، تا كي ، براي چه ،
ولي رفتي و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد

نمي دانم چرا ؟ شايد به رسم و عادت پروانگي مان باز براي شادي و خوشبختي باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم...!!.

 این  عکسو تو تنهایی خودم تو شهر غریب (خونه مجردی) گرفتم

تو هرگز نمی دانی دوباره دوست داشتنم را...

که تو رفتی و دلم به دنبال توام منزل به منزلسلام جانا!

وقتی می بینمت انگار نه انگار که من در نبودنت غمگین ترینم! اما میخندم هنگامی که هستی شاد

آنقدر مثلا شاد هستم که تو فکر کنی بی خیالنت شده ام ای دوست!

در مراسم عزاداریش فقط من بودم و خدا و تو !

اما حالا همه ی وجود عاشقم دل است. دلی که هزاران مرتبه دوستت دارند.

من دیگر هرگز به تو نمی گویم که چقدر برایم عزیزی تا با فکر اینکه فراموشم شده ای شاد باشی کی

فراموشم می شوی؟هان؟کی؟؟ نمی گویم تا روزی که مردم بر سنگ قبرم بخوانی روزی روزگاری رز برای

نماینده می مرد و حا لا هم که مرده باز برای نماینده بوده!! نماینده ی ......

تو هرگز نمی دانی دوباره دوست داشتنم را...

 صادقانه:دیگه عاشق نمیشم..عشق یکترفه فایده نداره .اگه بازم یکیرو بخام بهش نمیگم که پر رو نشه

تو به هر شعله ی چشمان ترم می سوزی

بيش از اين گريه مكن

كه بدين غمزدگی بيشترم می سوزی

من چو مرغ قفسم

تو در اين كنج قفس بال و پرم می سوزی

رز من گريه مكن

 حالا هر جا که هستی پای هرکی نشستی بدون این رسم رفاقت چندینو چند سالمون نبود.....

 دريا شود چشمي ز اشك باور مكن
غوغا شود دنيا ز عشق باور مكن
هر كه تو را عاشق شود باشد همين
او بگذرد تنها شوي بي همدمی
تو بمون تنها بمون تنهايي خيلي بهتره
از كسي عشقي به دل راه مده بي ثمره
خون دل بسه ديگه دنبال عشق كس مرو
دل خود نگه بدار به عشق كس منه گر

رز من گريه مكن

كه در آينه ی اشك تو غم من پيداست

قطره ی اشك تو داند كه غم من درياست

رز من گريه مكن

سخن از اشك مخواه

كه سكوتت گوياست

از نگه كردنت احوال تو را می دانم

دل غربت زده ات

بی نوايی تنهاست

من و تو می دانيم

چه غمی در دل ماست

رز من گريه مكن

اشك تو صاعقه است

قانون

کاش رویاهایمان روزی حقیقت می شدند
تنگنای سینه ها دشت محبت می شدند
سادگی،مهر و صفا قانون انسان بودن
است کاش قانون هایمان یکدم رعایت می شدند
اشکهای همدلی از روی مکر است و فریب